There aren't many new artists with the class, style and energy creating a full stage show for a world tour. Most of the time it's done by the older, mature artists. The little lady talked about here released her latest album "Aphrodite" in July 2010 and the Showgirl went back on the road some months later. Last night she performed at the Heineken Music Hall in Amsterdam.

The audience got exactly what they wanted from (the creative team of) the Australian superstar.
A set which was inspired by Greek history and old storytelling with the most theatrical, themed and stylish Dolce & Gabbana costumes specially made for her pop concerts, sexy and muscular dancers / acrobats, stunning projected visuals and colourful lighting, a fountain ballet during the two song encore, a four man band (bass, lead / rhythm guitar, keyboards / synthesizers and drums) producing a maximum of sound and of course Aphrodite herself: Kylie Minogue.

This Aphrodite-Les Folies Tour has a more totally directed feel. Sure, the songs were well perfomed and sounded wonderful (Minogue is still a very good live singer!), but you could sense that, compared to the Fever and Showgirl tour, this time the focus was mainly on the music and less on the element of show. A flying angel with miss Minogue on his back and the fountain ballet during the encores are spectacular and a high-tech work of art, but in general the show was a more toned down kind of thing.

The music was not toned down at all. Miss Minogue only sang one ballad, "If You Don't Love Me," hitting those high notes perfectly and an a capella short version of "Got To Be Certain" while the other twenty three songs were the disco driven upbeat songs she's so famous for. You couldn't stand still if you wanted to. A great pick of songs from her twenty four year old career including the latest hits "All The Lovers," "Get Outta My Way" and even a cover, Eurythmics' "There Must Be An Angel." The four man band sometimes sounded like four dance deejays and Kylie's voice was very clear throughout the whole show.

It was a bit weird seeing such a huge stage in a concert hall. It also felt intimate at the same time. Kylie described that herself. Normally a big production like this would be done in an arena or open air. The Dutch are know to be good party people though and it sure was one hell of a party last night!

1. Aphrodite
2. The One
3. Wow
4. Illusion
5. I Believe In You
6. Cupid Boy
7. Spinning Around
8. Get Outta My Way
9. What Do I Have To Do
10. Everything Is Beautiful
11. Slow
12. Confide In Me
13. Can't Get You Out Of My Head
14. In My Arms
15. Looking For An Angel
16. Closer
17. There Must Be An Angel Playing With My Heart
18. Love At First Sight / Can't Beat The Feeling
19. If You Don't Love Me
20. Better The Devil You Know
21. Put Your Hands Up
22. Got To Be Certain (short a capella version)
23. On A Night Like This (encore)
24. All The Lovers (encore)

Stanley Bouwer
18 March 2011

"Black Swan" is not for the average, non intellectual audience who don't know a thing about ballet, dance or any other form of drama in the theatre. Audiences not knowing what the meaning is of all the hard work, jealousies, insanities, perfectionism and various transformations to get the ultimate performance might think that the film is weird. It's got layers and you need to see those through.

I absolutely adored the way Darren Aronofsky shot "Black Swan:"  the close ups of the faces during the dance scenes, the minimal light in the house. To me , it sometimes looked as if it was shot as a home made documentary.

Natalie Portman's performance is the best of her career. The way she portrays the sweet, almost fragile girl who has to dance / act both swans in the popular "Swan Lake" turns scarily mean in the second half (or, as you wish, the second act) of the film. Natalie Portman righteously deserved the BAFTA and Golden Globe for Best Actress. She's nominated for an Oscar as well.

Tweede Kerstdag 2010.
Het Sportpaleis in Antwerpen, België stond te schudden op zijn grondvesten! De heren Wauters en hun band, samen al jaren bekend onder de naam Clouseau, speelden hun grootste hits met dezelfde passie die zij inmiddels meer dan twintig jaren geleden al lieten zien tijdens hun beginjaren.

Koen en Kris Wauters nemen echter een pauze wat betreft live optredens.
Hun jarenlange muzikale band (die vanaf eind jaren tachtig van de vorige eeuw bestaat) zetten zij voort, maar de jaarlijkse live shows in het Sportpaleis stoppen. De toepasselijke titel "De Laatste Ronde" dekt de lading van tien jaren fantastische concertreeksen die niet alleen muzikaal, maar ook technische hoogstandjes waren (bewegend podium, een brug over het publiek, kristalhelder geluid, etc.)

Koen Wauters bezit nog steeds enorm veel lichamelijke energie en charisma: hij zorgde er goed voor dat iedereen in het hele Sportpaleis hem goed kon zien en horen. Zijn stem was zeer krachtig in de stevige rock nummers en in de gevoelige liedjes ook oprecht ontroerend.

1. Hier Bij Jou
2. Swentibold
3. Gek Op Jou
4. Dat Ze De Mooiste Is
5. Brandweer
6. Verlangen 
7. Altijd Heb Ik Je Lief (Kris: zang en piano, solo)
8. Laat Mij Nu Toch Niet Alleen / Zie Me Graag / Ik Wil Vannacht Bij Je Slapen / Passie
9. Afscheid Van Een Vriend
10. Ze Zit
11. Ik Wil Je
12. Dansen
13. Oogcontact
14. En Dans
— pauze 25 min.—
15. Daar Gaat Ze
16. Nobelprijs
17. Anne
18. Fiets
19. Ik Denk Aan Jou
20. De Perfectie
21. Leve België
22. Louise
23. Casanova (Wen Er Maar Aan)
24. Domino
25. Zij Aan Zij
26. Vanbinnen
27. Vonken en Vuur
28. De Tegenpartij
29. Ik, Jij, Hij of Zij (met Bart Peeters en Jan Leyers)
30. Crazy In Love (met Natalia)
31. I'm Into Folk (met Bart Peeters, Jan Leyers en Natalia)
32. Geef Het Op
33. Heb Ik Ooit Gezegd

Stanley Bouwer
27 december 2010

Foto:  Remi, Danitsja en ik in het Sportpaleis.

Voorstelling:  La Cage aux Folles
Gezien:  21 november 2010 in De La Mar te Amsterdam.  

Gisterenavond heb ik oprecht en ontroerd genoten van Jon van Eerd, Stanley Burleson, Gerrie van der Klei, Derek de Lint, Liz Snoijink, Karel Simons en de rest van de fantastische cast in Jerry Herman & Harvey Fierstein's "La Cage aux Folles" in het prachtig verbouwde De La Mar Theater te Amsterdam!

Martine Bijl heeft weer een mooie vertaling gemaakt. Ze raakt met haar woorden heel vaak de juiste snaar in zowel de grappige als serieuze scenes.

Jon van Eerd speelt (en zingt) hilarisch goed. Zijn ervaring in comedy timing en gezichtsuitdrukkingen komen in "La Cage.." erg goed van pas! Hij zong het bekende "Ik Ben Wat Ik Ben" ("I Am What I Am") met zoveel passie, emotie en kracht uit zijn lijf, dat ik er een brok van in mijn keel kreeg. Het publiek -inclusief ondergetekende- beloonde hem met een grandioos applaus en gejuich. Dat gebeurde ook na een aantal idiote one liners en komische handelingen. Jon van Eerd is uitermate geschikt voor deze rol!

Stanley Burleson raakte met zijn mooie stem de gevoeligheid in de liedjes. Met name "Lied In Het Zand" stak er boven uit. Hij zong het met ietwat hese stem en bracht de eerlijke tekst erg lief en sexy. Zijn spel maakt van zijn rol een echte vaderfiguur en liefhebbende echtgenoot. Hij komt zeer ontspannen over en is de tegenpool van zijn extavagante partner. Na Stephen Sondheim's "Passion" vind ik Burleson's rol in "La Cage aux Folles" het meest bij hem passen.

Groot respect voor de "Cagelles:" zij dragen allemaal de extravagante kostuums zeer gracieus en kunnen nogal sexy lopen en verschrikkelijk goed dansen (op die hakken)!

Het decor is multifunctioneel automatisch draaiend en zorgt voor zowel technische als uiterlijke verrassingen.

Normaliter ben ik nogal kritisch als het om Nederlandse producties van musicals gaat, maar deze Joop van den Ende/Stage Entertainment productie getuigt van hoge kwaliteit en vakmanschap en past helemaal in het prachtig verbouwde De La Mar Theater. Laat de Koningin maar komen!

Mocht je naar de voorstelling willen gaan, klik op deze links voor meer informatie over "La Cage aux Folles:"
1. http://www.musicals.nl/lacage/
2. http://delamar.nl

Stanley Bouwer
22 november 2010

Zojuist "Wall Street: Money Never Sleeps" in Pathé Arena te Amsterdam gezien. 

Shia LaBeouf draagt de film met enige verve als Jake Moore, echter zie ik hem nog steeds het hyperactieve, gehaaide karakter spelen zoals hij dat in "Transformers," "Eagle Eye" en "Indiana Jones 4" deed. Toch komt diezelfde gretigheid goed naar buiten als aanstaande schoonzoon van Gordon Gekko (Michael Douglas).
Josh Brolin is zeer goed gecast als de 'slechte' Bretton James: arrogant, "sleazy" en egoïstisch. Komt enigzins overeen met de Gordon Gekko uit het eerste deel, "Wall Street."  
Michael Douglas speelt dit keer een wat meer gevoelige Gordon Gekko (althans dat denk je) totdat zijn ware aard naar boven komt. Echter is Gekko tegen het eind van de film weer milder, wat eigenlijk wel jammer is.
Carey Mulligan (Shia's echte vriendin sinds de opnamen van "Wall Street: Money Never Sleeps") zet een geloofwaardige dochter van Gekko (Douglas) neer, die de pijn en last van vader's geld(zaken), de zelfmoord van haar broer en de gekte van haar moeder met zich mee draagt. Tel daar ook nog bij op dat ze Jake (LaBeouf) opnieuw moet leren vertrouwen nadat hij haar behoorlijk wat voorgelogen heeft. 

Scriptschrijvers Allan Loeb en Stephen Schiff laten echter wat steken vallen wat betreft het verhaal. Ze hadden met deze verse financiële crisis nog veel dieper op de algemene situatie en emoties kunnen inspelen. Het beperkt zich nu tot het bijna rare kat en muisspel tussen de hoofdrolspelers.
Oliver Stone heeft dat met mooie beelden tussendoor kunnen duidelijk maken, maar ook hij had wat peper in de hele film kunnen gooien. Het einde is überhaupt te zacht en te blij. Dat had best wat zuurder mogen aflopen. Het blijft echter een Amerikaanse film en die mogen natuurlijk nooit zo eindigen. 
De muziek is zó irritant. Stone heeft David Byrne en Brian Eno originele songs laten schrijven, die te pas en te onpas in verschillende scènes te horen zijn. Deze hadden beter weggelaten kunnen worden. 

Ik had wat meer verwacht, maar het blijft wel een boeiende film om in de bioscoop te zien, alleen al om Michael Douglas. 

Stanley Bouwer
23 en 24 september 2010.

Vanavond heb ik (eindelijk) voor de allereerste keer de volle (door de trainer met intervallen geprogrammeerde) 54 minuten op de loopband voltooid. Ik voel mij super fit nu en heb heerlijke pijn in mijn benen.

Daarnaast heb ik de eerste meting sinds september 2009 gedaan. Here it is:

Leeftijd: 32 jaar.
Lengte: 1.59 m.
Gewicht: 56.6 kg.
BMI = 22.4
BMR = 5968 kJ / 1426 kcal
Vet = 13%
Vet-massa = 7.4 kg.
Vet-vrije massa = 42.2 kg

De trainers waren tevreden, echter moet ik nu oppassen dat ik niet té veel afval. Over 4 weken wordt er een nieuw kracht schema gemaakt. Ik ben benieuwd!

www.sportcity.nl 

Deze blog heeft te lang op zich laten wachten.
Na een tumultueuze tijd eerder dit jaar, waarvan u, de lezer, op de hoogte bent geweest, wil ik via deze blog duidelijk maken dat mijn leven minder in puinhopen en duigen ligt dan voorheen. (Mocht u niet weten waar ik het over heb, dan verwijs ik u eerst naar deze blogs: 1) Me And I  2) Alles Heeft Een Reden 
3) Laat mensen / Laat mij toch met rust )

In februari en maart van dit jaar was ik werkeloos. Eind maart kreeg ik een tijdelijke baan bij de Gemeente Utrecht in de afdeling Burgerzaken. Ik heb er veel geleerd.
Er ontstond een nieuwe nieuwsgierigheid in mij omtrent het werken met regels, wetten en het uitzoeken van verschillende zaken. Collega’s vonden het jammer dat ik weg ging, maar het realisme van een tijdelijk contract was altijd aanwezig. Ik was alleen ingehuurd voor de drukke zomer.

Het hebben van zo’n leuke baan gaf veel positieve energie. Daardoor kon ik de nare periode die vooraf ging (zie de vorige, eerder genoemde drie blogs) wat beter relativeren en verwerken.
Inwendig en in het innerlijke naar oorzaken zoeken was vooral belangrijk. Dat mijn karakter moeilijk is, dat wist ik wel. Waarom ik echter inwendig zo tegenstrijdig ben, nooit om hulp vraag, altijd alles zelf wil doen, niet wetende wat ik zowel in mijn professionele als persoonlijke leven wil, dat moest allemaal een keer uitgezocht worden. Ik zal meteen vertellen dat ik er nog niet klaar mee ben. Dat duurt nog wel een tijd. Een psycholoog erbij halen is een te duur grapje, dus kies ik ervoor om veel te lezen, leren anders te denken en mijzelf een stapje voor te zijn door na te blijven denken over de gevolgen van keuzes en beslissingen. Iets impulsiefs doen zal zeker nog vaak gebeuren; erover nadenken wat de gevolgen zijn doe ik al ietsjes meer dan vroeger.

Het is ook erg leuk om van leeftijdsgenoten te horen dat zij ook naar antwoorden zoeken. Praten met elkaar helpt, hoe cliché dit ook klinkt. Blijkbaar hoort het vele vragen stellen en naar die antwoorden zoeken toch bij de grote groep dertigers.
Mijn vele leeftijdsgenoten zijn net als ik ook veel bezig met vragen stellen, keuzes maken en kijken of iets of iemand wel bij de persoonlijkheid of persoonlijkheden past.
Vrienden die mijn persoonlijke psychische en financiële situatie kenden en mij steunden gaven mij ook veel positieve energie. (Ik hoop dat jullie dit lezen, jullie weten wie jullie zijn!) Ik leer veel van mijn vrienden door de vele gesprekken (wanneer mijn koppigheid het toe laat) en vaak krijg ik ook bruikbare tips. Daardoor stel ik langzaamaan mijn principes, gedachten en gevoelens bij.

Vanaf 1 september jongstleden was ik na het tijdelijke contract bij de Gemeente Utrecht weer werkeloos geraakt. Ik heb dit helemaal niet als negatief ervaren. Een pauze na 15 jaren parttime en fulltime werken was meer dan welkom.
Bij het UWV heb ik hele goede en uitgebreide testen gedaan gebaseerd op persoonlijkheid, soorten banen en competenties. Daar kwamen weinig verrassingen uit. Het gaf mij een zeer frisse kijk op bepaalde aspecten waar ik nadruk op kan leggen bij het solliciteren. Ik blijf wel solliciteren (is ook een regel van het UWV, anders krijg je geen uitkeringsgeld meer) en per dag komen wel 2 vacatures op mijn pad waarin ik interesse heb.

Door mijn financiële situatie ben ik na vijf jaren afwezigheid weer terug bij mijn ouders in Woerden komen wonen. Het is geen ideale situatie, want paps en mams stonden plotseling voor het feit dat ik hier weer woonde (compleet met inboedel!).
De financiën zijn met behulp van de Gemeente Woerden in kaart gebracht. Zij en ik werken er nu aan. Dat gaat goed. Het brengt ook veel meer rust in mijn hoofd nu. 

 
Sinds april van dit jaar heb ik mij plotseling zeer intensief op het trainen bij Sportcity gestort.
Ik ben al enige jaren lid, maar sinds dit jaar hebben de instructeurs zwaardere schema’s opgesteld tot het maximale van mijn kunnen. Ik ga twee, drie en soms wel vijf keren in de week. Door het sporten ben ik mij zowel lichamelijk als geestelijk veel beter gaan voelen. Daarnaast ben ik ook erg op mijn voeding gaan letten in samenwerking met een van de instructeurs. In een combinatie van cardio en kracht training plus de juiste voeding wil ik vet verliezen, met mate meer spieren kweken (ik vind mijzelf nog zo’n iel menneke!) en conditie opbouwen. Ik ren zelfs enige meters op de loopband. Dat gaat niet van harte, maar het moet gebeuren.

Doelen bereiken is belangrijk. Ik merk dat nu door de sport. Eenendertig jaren lang was sport mijn vijand, nu ben ik er plotseling aan verslaafd!
 

Mijn innerlijke ik is in het algemeen een tikje beter geworden en langzaamaan komt de oude Stanley wel weer terug. Het gaat dus wel goed met mij. Hopelijk in verbeterde vorm.

Stanley Bouwer
6 en 7 december 2009

Met veel dank aan Juliën van Nimwegen. (Een lief engeltje, op een onverwacht moment. Thanks for the push….)

  Vanochtend heeft mijn orthodontist Dr. De Laat (opnieuw) een boven en onder beugel op mijn gebit geplaatst. Opnieuw? Ja, want in de jaren 1988-1991 heb ik er een gehad.
  Helaas is in de laatste jaren van mijn puberteit mijn gehele kaak bij een laatste groeischeut verkeerd gegroeid. Al het goede werk van de orthodontist uit eerder genoemde jaren was dus voor niets geweest. Die laatste puberteitsgroei moest echt helemaal voorbij zijn voordat er weer iets aan mijn gebit en dus ook de kaak gedaan mocht worden. Een aantal jaren geleden was dat moment er. Dr. De Laat zei indertijd dat ik zelf mocht kiezen wanneer ik iets aan mijn gebit en kaak wilde laten doen. Gelukkig was het allemaal niet zo erg, ik had er geen last van en als buitenstaander zag je er ook niets van.
  Een maand geleden vond ik zomaar dat deze correctie moest plaatsvinden. Na wat gedoe rondom de vergoedingen in de verschillende soorten verzekeringen gaf mijn zorgverzekeraar Trias het groene licht.
  De beugel zal ik vermoedelijk een jaar moeten dragen. Daarna zal men mijn kaak door middel van een operatie recht zetten.
  Inmiddels is het 15.35 uur en het ijzerwerk zit er een aantal uren in. Het doet geen pijn; de spanning van de tanden is gewoon wat strakker. Binnen 1,5 uur was Dr. De Laat en zijn assistente klaar (nieuwe orthodontie technieken maken het werk behoorlijk makkelijker) en reed ik weer van Naarden-Bussum terug naar Woerden. Zacht voedsel eten en gewoon wennen aan een meer gespannen gebit in de komende dagen. Soms zijn dingen zo simpel.

Symphonica in Rosso: Diana Ross.
October 17th, 2009.
Gelredome Stadium, Arnhem, The Netherlands.

You might think "Is she still performing?" or "Does she still have a good voice?" Yes, she still is and yes, she definitely has! For approximately two hours, the former Motown hit singer turned the Gelredome Stadium literally Upside Down singing her greatest hits and crowd pleasers. Her own band and the orchestra specially formed for this fourth edition of the Symphonica in Rosso concert series played wonderfully together. In the beginning she happily shouted "real horns!" and "real strings!" while walking through the band and orchestra. She was really enjoying herself on stage. I personally couldn’t believe her energy and powerful singing during the disco songs like "Upside Down," "Ease On Down The Road" and the Supremes Medley. "Endless Love" and "What About Love" were the ballads that stood out, beautifully sung.
There was also a young group of male and female dancers in some of the songs. At one point, Miss Ross pointed at one of the female dancers and jokingly said "I used to be skinny like that!" She did her famous costume changes throughout the show as well. At the end of the show she sincerely thanked the Dutch people and Symphonica in Rosso team for the hard work they already started in February. Showing her appreciation for young talent, she asked Alain Clark (the Dutch singer who was also the 30 minute support act) back on stage during "Reach Out And Touch" and the big finale "Brand New Day" (from "The Wiz").
In all, a very good, solid and highly enjoyable concert by grandmum Diana Ross (she told the audience she had become a grandmum this year) and hopefully she’ll return to The Netherlands soon.

The set list:

Overture
(played by the Symphonica in Rosso Orchestra):
Also sprach Zarathustra (R. Strauss) / Hello (L. Richie) / Stop! In The Name Of Love / Theme from "Mahogany" / Ain’t No Mountain High Enough / Endless Love / Baby Love / My Old Piano / Brand New Day

1. I’m Coming Out
2. Chain Reaction
3. My World Is Empty Without You
4. The Supremes Medley: Where Did Our Love Go? / Baby Love / Stop! In The Name Of Love / You Can’t Hurry Love
5. Touch Me In The Morning
6. Love Hangover
7. The Boss
8. It’s My House
9. Love Child
10. I’m Still Waiting
11. Upside Down
12. Ease On Down The Road
13. I Love You More Than Yesterday
14. What About Love
15. Why Do Fools Fall In Love
16. Endless Love
17. Theme from  "Mahogany" (Do You Know Where You’re Going To?)
18. Ain’t No Mountain High Enough
19. I Will Survive
20. Reach Out And Touch (with Alain Clark)
21. Brand New Day

Fleetwood Mac in concert.
Ahoy’, Rotterdam, October 15th 2009.

Fleetwood Mac (Lindsey Buckingham, Mick Fleetwood, John McVie and Stevie Nicks) played their greatest hits with a lot of power, joy and in between some honest stories about the songs or the band members. The somewhat older audience in AHOY’ in Rotterdam listened with a lot of respect; people were very quiet during those introductions of songs and the very soft, beautiful version of "Never Going Back Again."

The trademark long guitar solos by Lindsey Buckingham were amazing. Live favourite "Big Love" (first recorded for the live comeback album "The Dance" in 1997) is still a living proof of what he can do with a guitar while singing his heart out with sincere conviction.
Stevie Nicks sounded great, but lost some power in her voice. During the latter half of the concert it looked like she regained some strength. "Storms" was a personal favourite of mine (you could feel her honesty while singing that song) and "Landslide" meant something else to me now, because "I’m getting older too."
John McVie’s basslines were clearly heard in every of the songs and Mick Fleetwood’s power house drumming should be an example for many professional drummers.
All band members sincerely thanked the audience at the end of the concert with kind words. All the years of trouble regarding internal relationships, drugs, band members leaving and returning, creative differences and other well known facts, these four people on stage are not afraid to show their emotion before and in the songs they created in the past. For approximately two and a half hours they were simply wonderful and the audience enjoyed the songs and the stories very, very much.

Setlist:

Monday Morning
The Chain
Dreams
I Know I’m Not Wrong
Gypsy
Go Insane
Rhiannon
Second Hand News
Tusk
Sara
Big Love
Landslide
Never Going Back Again
Storms
Say You Love Me
Gold Dust Woman
Oh Well
I’m So Afraid
Stand Back
Go Your Own Way
World Turning including Mick’s drum solo
Don’t Stop
Silver Springs